Promocja albumu „The Infection” grupy Chimaira trwała dobre kilka miesięcy i była zakrojona na bardzo szeroką skalę. W akcję wciągnięto fanów, powstała strona Spread The Infection, najbardziej zaangażowani dostawali od zespołu dostęp do różnych bonusów, między innymi fragmenty nowych utworów czy urywki z koncertów. Każdy taki smaczek zaostrzał apetyt, czyniąc z oczekiwania mordęgę. Jednak czy warto było czekać? Z całą odpowiedzialnością mogę napisać: tak. Nawet bardzo.

Co pierwsze rzuca się w uszy, to zmiana stylu w stosunku do poprzedniego wydawnictwa, „Resurrection”. Infekcja ma posępniejszy, cięższy klimat, mniej tu czystych wokali, a w części utworów występują wolniejsze, czasem wręcz przytłaczające tempa. Co najważniejsze, słychać duży postęp w technice grania – linie melodyczne są ciekawsze, mniej sztuczne niż na poprzednim albumie (na którym, niestety, dało się wyczuć pewną cukierkowość), doskonale pracuje perkusja, w utworach pojawiają się świetne gitarowe solówki (że wspomnę tylko o tej z „Coming Alive”). Bardzo wyraźne są naleciałości death i thrash metalu, zarówno w warstwie wokalnej, jak i instrumentalnej. Śmiem suponować, że „The Infection” to połączenie ciężaru i agresji z „Chimaira” oraz chwytliwości „Resurrection”.

Najlepszym punktem Infekcji, wzorem poprzednich dwóch albumów, jest opener. „The Venom Inside” to utwór ostry i techniczny, z bardzo chwytliwym refrenem, już po pierwszym przesłuchaniu zapadający w pamięć. Mówiąc o techniczności, nie sposób nie napomknąć o „Coming Alive”, w którym nasz słuch pieści wspomniana już wcześniej solówka. Na tle całego wydawnictwa wyróżnia się „Impending Doom”. Piosenka z początku spokojna i delikatna, melancholijna wręcz, ma doskonały klimat, który utrzymuje się również wtedy, gdy spokój i delikatność znikają. Bardzo przypadły mi do gustu także „On Broken Glass” i „Destroy And Dominate”, ostre i chwytliwe kawałki. Album zamyka blisko piętnastominutowy „The Heart Of It All”, będący utworem instrumentalnym. Kto zna twórczość Chimairy, wie, że „The Impossibility Of Reason” również było zakończone instrumentalem, trwającym trzynaście minut „Implements Of Destruction”. Różnica polega na tym, że „The Heart Of It All” przebija poprzednika, jest lepiej zagrany i ciekawszy, czuć wspominany postęp techniczny.

Podsumowując, Chimaira serwuje nam porządny kawał muzyki, która może nie jest specjalnie innowacyjna bądź eksperymentalna, ale z odgrzewanym kotletem również nie ma nic wspólnego. Szóstka chłopaków z Cleveland po raz kolejny udowodniła, że co jak co, ale grać to oni umieją. Oby tak dalej.

Ocena: +8/10

==========================

Ostatnimi czasy mało wpisów się pojawia, fakt to smutny i zgoła dołujący. Brak w tym niemniej mojej winy, jakby się wydawać mogło. Wszelkie skargi tudzież zażalenia proszę kierować do Sz. P. M. Atury, która to winę całą ponosi. Albowiem gdy się chęci, a czasem i wena, do pisania znajdą, pani M. Atura ową wolę twórczą z premedytacją gasi, przypominając o zbliżającym się spotkaniu naszym, które w świadomości jako wojna, podzielona na kilka mniejszych bitew, malować się może. Kto ową wojnę wygra, czas pokaże. A tymczasem…

Stay fucking metal! \m/

Aleja Miazgi Chrystusowej…

Jest duszno, cholernie duszno. Idę w dół Alei, w dół Via Dolorosa. Spoglądam w niebo, zasnute szarymi bałwanami chmur. Idę. Jestem sam, Aleja jest pusta. Mijam pozbawione wyrazu budynki, takie same drzewa. Nie czuję żadnego katharsis, oczyszczenia. Jest tylko odór wylewanych na drogę fekaliów, niemytych ciał, nienawiści. Odór śmierci.

Aleja Miazgi Chrystusowej…

Kim On właściwie był? Synem Bożym? Człowieczym? Pół bogiem zrodzonym z kobiety, Maryi, będącej zawsze dziewicą? Potykam się o jakąś gałąź, upadam (pierwszy upadek pod krzyżem). Wstaję powoli, nikt nie pomaga mi dźwigać mojego brzemienia, nikt nie ociera mojej twarzy. Idę.

Aleja Miazgi Chrystusowej…

Golgota. Wznosi się przede mną potężne, majestatyczne wzgórze. Doszedłem aż tutaj? Wspinaczka po jego stromym zboczu przychodzi mi zaskakująco łatwo. Jestem na szczycie. On również jest tutaj, przybity do wysokiego krzyża, z głową opuszczoną na piersi. Jest okropnie pokiereszowany, wręcz nieludzko. Włosy sklejone sączącą się spod cierni (korony Króla) krwią, gwoździe potwornie wyzierające z dłoni i stóp, rana po pchnięciu włócznią… Jego ciało przypomina miazgę. Przez moment wydaje mi się, że słyszę chichot… Lecz po chwili to wrażenie znika. Wciąż przyglądam się Chrystusowi wiszącemu na krzyżu. Nie czuję żalu, nie jest mi przykro.

Nagle ukrzyżowany Isa unosi głowę i patrzy prosto na mnie. Jego oczy… są całkiem czarne. Wykrzywia kąciki ust w kpiącym, złym uśmiechu. Ogarnia mnie przerażenie, lecz wbrew wszystkim nakazom rozsądku nie uciekam (nie zdołam). Znowu słyszę chichot. Chrystus śmieje się tak, jakby w ogóle nie odczuwał cierpienia, jakby gwoździe, cierń były pieszczotami… Jego rechot brzmi dziko, demonicznie. Nieludzko.

W tym momencie moje ciało przeszywa błyskawica bólu, upadam na kolana (do modlitwy). Isa śmieje się coraz głośniej. Zaczyna kręcić mi się w głowie. Nagle coś mówi, lecz Jego głos dobiega z daleka. Kolejny spazm bólu. Ciemnieje mi w oczach… i wtedy nadchodzi zrozumienie. „Głupcy”, oto Słowo Boże.  Upadam, czuję piasek na twarzy, chłodny i przyjemny. Zachęcający. Powoli odpływam w pustkę. Po chwili nie ma już nic…

Aleja Miazgi Chrystusowej…

Troszkę spóźnione, ale lepiej później niż wcale. Prawda? :)

Najbardziej wyczekiwanym przeze mnie albumem tego roku był „All Hope Is Gone” Slipknot. Czekać było warto, lecz to, co otrzymałem, troszkę mnie zaskoczyło. Album brzmi świetnie, ale brakuje mu nieco szaleństwa i dzikości poprzednich wydawnictw. Slipknot jakby spuścił z tonu, na albumie jest dużo więcej melodii, a „Vendetta” jest wręcz wesołym utworem. Ale… Mnie to nie przeszkadza, wręcz przeciwnie – daleki jestem od ortodoksyjności i wymagania od zespołu nagrywania wciąż tego samego, tylko trochę inaczej. Poza tym, Corey wrócił do dawnej formy wokalnej, potrafi się zadrzeć jak na „Iowa” (lub lepiej) i to wykorzystuje. Moim faworytem z albumu jest klimatyczna „Gehenna”.

Nasi niedoceniani (w kraju) rodacy z Behemoth wypuścili w tym roku dwa wydawnictwa: doskonałą EPkę „Ezkaton” z nową wersją utworu „Chant For Ezkaton 2000 e.v.”, nowym utworem „Qadosh”, coverami Master’s Hammer „Jama Pekel” i Ramones „I’m Not Jesus” oraz trzema utworami live. Słucha się tego doskonale. A co do drugiego wydawnictwa, jest nim album live „At The Arena Ov Aion – Live Apostasy”… i jest to zdecydowanie najlepszy album live, jaki miałem przyjemność słuchać. Gorąco polecam!

Doskonały album wydali belgijczycy z Aborted. „Strychnine.213″ brzmi doskonale, jest pełen mocy i furii, ale także świetnych solówek, melodii, momentów jakby refleksyjnych. Album ten potwierdza klasę zespołu, który nie ma swoim koncie słabego wydawnictwa.

Death metalowa grupa Grave, od której zaczęła się moja fascynacja szwedzkim old schoolem, po raz kolejny pokazała, że co jak co, ale grać to oni umieją. Album „Dominion VIII” jest niesamowicie brutalny, diabelsko szybki, a w wolniejszych momentach miażdżący jak młot Thora. Szwedzi są w równie dobrej kondycji, jak przy premierze swojego debiutu w 1991 roku.

Brytyjczycy z Gorerotted, po przepoczwarzeniu się w The Rotted, wydali album „Get Die Or Die Trying”. Zmiana nazwy nie wpłynęła jednak na samą muzykę, album brzmi świetnie, podobnie jak wydawnictwa spod uprzedniego szyldu.

Do udanych należy również zaliczyć „Iconoclast” niemców z Heaven Shall Burn. Rzecz jak zwykle ciężka, jak zwykle refleksyjna. Jak zwykle cholernie dobra.

Teraz trochę o grindzie. Szwedzi z Nasum (dla mnie bogowie grindcore’u) po rozpadzie, spowodowanym tragiczną śmiercią Mieszka Talarczyka w 2004 roku, postanowili wydać dla fanów album live „Doombringer”. Słucha się tego świetnie… i zostaje żal, że zespół już nic nie nagra.

Poszalało również fińskie Rotten Sound ze swoim „Cycles”. Album jest pełen niesamowitej, grindcore’owej energii, lecz, moim zdaniem, nieco brakuje mu do poprzednich wydawnictw.

Z teledysków warto wspomieć o „At The Left Hand Ov God” Behemoth. Po aferze związanej z potarganiem Biblii na koncercie (o czym już kiedyś pisałem), zespół postanowił pokazać, gdzie ma zarzuty bandy Ryszarda Nowaka i umieścił w klipie długi fragment, w którym Nergal w skupieniu wyrywa kolejne stronice świętej księgi katolików. Abstrahując od tego, piosenka, jak i sam teledysk są bardzo dobre.

Rozczarowaniem roku jest dla mnie „Death Magnetic” Metalliki. Miał być powrót do korzeni… ale wyszedł odgrzewany kotlet z kolejną wersją „The Unforgiven”.

Złe wieści również z obozu Vader: grupę opuścili Novy, Mauser i Daray. Z oryginalnego składu został tylko Peter. Zespół ma już nowych muzyków w zastępstwie, na stronie głównej Vader zapowiadany jest album „Necropolis”. Co z tego wyjdzie? Pożyjemy, zobaczymy.

Ogólnie rzecz biorąc, był to dobry rok dla muzyki i życzyłbym sobie, żeby ten był równie dobry. A czego już możemy się po nim spodziewać?

- Cannibal Corpse 2 lutego wydało album „Evisceration Plague”.

- Premiera albumu „The Infection” Chimairy ma nastąpić w kwietniu.

- Behemoth zapowiedział nowy album na jesień.

- Wspomniane wyżej „Necropolis” Vader również jest zapowiadane na jesień.

To by było na tyle. Dzięki za uwagę i…

Stay fucking metal! \m/

Więcej w dalszej części newsa

9 lipca miała premierę również okładka albumu (kliknij aby powiększyć):

By uczcić powrót Slipknot następne wydania magazynu Kerrang!, które wychodzi 27 lipca będzie miało nie jedną okładkę, a dziewięć. Zespół będzie trzecim w 27 letniej historii magazynu, jaki doświadczył takiego potraktowania (po Kiss i My Chemical Romance). (kliknij, aby powiększyć okładkę)

I to tyle, niedługo kolejne, mniej muzyczne, bardziej historyczno-filozoficzne wpisy! ;)

Stay fuckin’ metal! \m/

W internecie pojawił się nowy utwór formacji Slipknot, „All Hope Is Gone”! Utwór ten bardzo dobrze rokuje na nowy album. ;) Pozostaje cierpliwie czekać, jego premiera planowana jest na koniec sierpnia br.
Utwór do ściągnięcia TUTAJ. Miłego słuchania! :)

Poniżej tekst piosenki:

The state of the nation – violation!
A broken promise is as good as a lie.
The hell is humongous, the devil’s among us
and we will burn because we won’t unite!

We won’t witness anymore freedom.
What does anybody do with freedom?
I would rather fight,
than let another die.
We’re the problem,
but we’re also the solution.

ALL HOPE IS GONE!!!

If you want you cannot take it from me.
If you think you can, you still don’t know me.
Let me tell you, when I said it I meant it
and I will always have the right to defend it.

Fifty seconds, a hundred minutes.
The bill of rights is a bill of sale.
What will you do when the war is over?
What will you do when your systems fail!?

We have made the presence obsolete.
What do you want?
What do you need?
We’ll find a way,
when all hope is gone!

We’ve seen the fall of the elite.
Bury your life,
sink your disease.
We’ll end the world,
when all hope is gone!

We have made the presence obsolete.
What do you want?
What do you need?
We’ll find a way,
when all hope is gone!

We’ve seen the fall of the elite.
Bury your life,
sink your disease.
We’ll end the world,
when all hope is gone!

The wretched are the wounded,
the hungry starved to death.
At a place where no-one goes,
the air itself is a final breathe.
So discontinue,
the antisceptic cash charade.
As the cry of justice comes,
I’m gonna let this fire free!

I am the reason your future suffers.
I am the hatred you won’t embrace.
I am the worm of a pure distinction.
I am the remedy, spit in my face!
All your lies and wars are out-dated.
All you subjects are dulling mind games.
I can let all of another million reason why,
because of metal then the only thing we love will die!

We have made the presence obsolete.
What do you want?
What do you need?
We’ll find a way,
when all hope is gone!

We’ve seen the fall of the elite.
Bury your life,
sink your disease.
We’ll end the world,
when all hope is gone!

We’ve made the presence obsolete.
What do you want?
What do you need?
We’ll find a way (We’ll find a way)
when all hope is gone!

We’ve seen the fall of the elite.
Bury your life,
sink your disease.
We’ll end the world (We’ll end the world)
when all hope is gone!

WHEN ALL HOPE IS GONE!!!

WHEN ALL HOPE IS GONE!!!

WHEN ALL HOPE IS GONE!

Feel. Dla mnie jedna z tysięcy marnych namiastek muzyki, zespół, o którym głośno będzie co najwyżej przez rok, może dwa. Dla ogółu objawienie, coś, czemu wręcz należy się oddawanie czci. Mnie śmieszy wokalista Feel’a, Piotr Kupicha, śpiewający (?) „słuchajajaj” lub inny, tandetny, ale łatwo sprzedawalny tekst. Śmieszą mnie fani Feel’a, niemal dostający orgazmu, gdy uda im się dotknąć wokalisty w czasie koncertu (choć słowo „feel” można tłumaczyć jako „macać”). A najbardziej to mnie śmieszą ich durne teksty utworów, kiczowato – popowate paplaniny. Ale niestety, nie śmieszą mnie rankingi sprzedaży albumów w Polsce, takie, jak ten poniżej.

Oto pierwsza 20. notowania Olisu (w nawiasie miejsce przed tygodniem):

1. Feel – „Feel” (2.)
2. Madonna – „Hard Candy” (1.)
3. Różni Wykonawcy – „RMF FM Najlepsza Muzyka 2008″ (3.)
4. Różni Wykonawcy – „Tego słuchał świat 1959-1968″ (nowość)
5. Duffy – „Rockferry” (7.)
6. Czesław Śpiewa – „Debiut” (5.)
7. Blog 27 – „Before I’ll Die” (10.)
8. Bajm – „Ballady 2″ (6.)
9. Stachursky – „Wspaniałe polskie przeboje” (9.)
10. Lao Che – „Gospel” (11.)
11. Portishead – „Third” (4.)
12. Różni Wykonawcy – „Mini mini klub – wesoła zabawa!” (41.)
13. Natalia Lesz – „Natalia Lesz” (18.)
14. Amy Winehouse – „Back To Black” (13.)
15. Blue Cafe – „Four Seasons” (12.)
16. Piotr Rubik – „Oratorium dla świata – Habitat cz. 1″ (9.)
17. Różni Wykonawcy – „Liga hitów Radia Zet” (16.)
18. Sarah Brightman – „Symphony” (nowość)
19. Andrzej Piaseczny – „15 dni” (14.)
20. Maryla Rodowicz – „Jest cudnie” (nowość)

Feel, składanki RMF FM i Radia Zet, Blog 27, Stachursky, Rubik. Sama elita polskiej muzyki, nie ma co (Obecność Blog 27 na tej liście lepiej przemilczeć). Niestety, media nie ułatwiają sprawy – ze wszystkich stron jesteśmy atakowani Czuciowcami i Rubikami. I później trzeba się wstydzić za naród. Sad but true. Ale do meritum, czyli recenzji albumu. Jednym z powodów, dla których ją napisałem, była chęć sprawdzenia, czy tym razem się przypadkiem nie mylę i ten zespół nie jest aż taki zły. Ale wyszło – jak zawsze zresztą – że ogół się myli, a ja mam rację. :-)

Mam nadzieję, ale głupi jestem, że ją mam

Mówią, że najlepiej zaczynać od początku, więc tak też czynię. Album rozpoczyna piosenka „A gdy jest już ciemno”. Kupicha od pierwszych sekund atakuje nas swoim wokalem. Słabym wokalem. Pierwszą zwrotkę stara się rozpocząć nisko, dramatycznie wręcz, później „zadziorność” stopniowo się zwiększa. Niemal cały utwór próbuje wymusić cwaniacką chrypkę, wychodzi to bardzo kiepsko.

W piosence znajduje się wiele niezrozumiałych dla mnie udziwnień. Można je usłyszeć już na początku, gdy wokalista wypluwa z siebie słowa „Jest już ciemno”, dziwny jęk przypominający „a”, i dalej „wszystko jedno”. Innym razem jego głos staje się niemal kobiecy. Najbardziej zażenował mnie okrzyk „je je” pod koniec piosenki i następujące po nim jęki. No cóż, nie wiem, jakiej orientacji seksualnej jest pan Piotr, lepiej to przemilczmy…

Skupmy się teraz na warstwie lirycznej. Tekst „A gdy jest już ciemno” jest co najwyżej słaby, autor ciągle raczy nas jakimiś banałami typu „Chodź tu do mnie, poczuj się swobodnie, przy mnie bądź, aaa, przy mnie bądź.” lub „Bo spojrzała, jesteś słaby, to fakt. (to fakt)”. Ale trudno wymagać od przeciętnego zespołu popowego czegoś więcej niż łatwo sprzedawalnego tekstu o miłości. Sad but true.

Zabawnie tak oddychać przez różową słomkę

Kolejna piosenka i kolejne trzy minuty lirycznych banałów. „Pokaż na co cię stać” jest jednym z tych utworów, z których dowiadujemy się, że wystarczy się o coś bardzo starać i to osiągniemy. Yeah, dzięki tej piosence mnie oświeciło, jak to dobrze, że jest taki Feel, który mnie wspiera, mówi przyjemne rzeczy, po prostu „ich koffciam i loffciam :*”. Innymi słowy, Kupicha cwanie wykorzystał to, że ludzie lubią słyszeć miłe rzeczy, typu:

„Możesz iść szybciej niż niejeden chciałby biec
możesz mieć wszystko czego, czego tylko chcesz” itp.

Cóż, biznes jest biznes. Najbardziej jednak zaciekawił mnie tekst „Słuchaj, słuchaj bo zabawnie tak oddychać przez różową słomkę.” Ktoś wie, o co chodzi? :O

A jak to brzmi? Gitary jak zwykle nieciekawe, w tle czasem słychać jakieś stukanie w perkusję. Kupicha znowu daje czadu, śpiewając „Słuchajajaj”, albo wydając inne dziwne/śmieszne dźwięki.

Czasem zmieniam twarze waląc głową w stół

Piosenka „W odpowiedzi na Twój list” to totalne dno, zwykły zapychacz miejsca. Piszę o niej tylko z powodu ciekawego fragmentu „Czasem zmieniam twarze waląc głową w stół”. Kupicha widać za często zmieniał twarz w ten sposób, i teraz gra, to co gra. Reszta utworu – bez komentarza.

Widzę obraz Twój. W pustej szklance pomarańczę.

„Jak anioła głos” to spore zaskoczenie, rozpoczyna je ostra metalowa jatka z cholernie ciężkim, szybkim i skomplikowanym riffem, perkusyjnymi blastami i miażdżącym growlem Kupichy.

Oczywiście żartuję, piosenkę rozpoczyna nieudolny, skrzekliwy głos wokalisty. Motyw ten przewija się przez całe trzy minuty. Warty wspomnienia jest religijny fragment „Na rozstaju dróg stoi dobry Bóg, on wskaże Ci drogę”. Kolejny idiotyczny tekst dla naiwnych, a przy okazji teologiczny nonsens. Nie po to Bóg dał mi wolną wolę, żeby teraz wybierał za mnie życiową drogę, prawda? Ale ludziom się to podoba, bo zespół, który wspomina w swych piosenkach o Bogu, który zrobi wszystko za nas, musi być dobry i porządny. Najbardziej jednak urzekły mnie słowa „Już pod koniec dnia widzę obraz Twój, w pustej szklance pomarańczę”. Mam nadzieję, że nie trzeba tłumaczyć dlaczego.

Słiit Harmony

Ogromnym zaskoczeniem był dla mnie ostatni utwór albumu „Sweet Harmony”, w całości po angielsku. Pomyślałem sobie, że Czuciowcy poszaleli i napisali coś w innym języku. Ale zdziwioną minę szybko zastąpił sarkastyczny, pełen politowania uśmiech – okazało się, że piosenka ta jest coverem zespołu Beloved, do tego dużo gorszym od i tak już kiepskiego oryginału. Kupicha znowu się nie popisał.

And now it’s over…

Podsumowując, album jest bardzo słaby. Okropna perkusja, kiepskie gitary, czasem też zagrywki na keyboardzie rodem z disco polo. Gwoździem do trumny jest koszmarny wokalista, a młotkiem idiotyczne, nudne, infantylne, banalne, monotematyczne, kretyńskie, proste jak budowa cepa, głupie teksty utworów. Opisałem tylko te piosenki, które w jakiś sposób się wyróżniają, reszta to zwykłe zapychacze. Postanowiłem jednak wystawić albumowi aż 1+. Skąd taka wysoka ocena? Ponieważ jest jeszcze jeden polski zespół, dużo gorszy od Feel’a, przy którym Kupicha & spółka to duma polskiej muzyki (Chodzi mi naturalnie o Blog 27). Nie zmienia to jednak faktu, że nie polecam nikomu albumu „Feel”. Mamy w Polsce kilka zespołów, którymi powinniśmy się szczycić (m. in. Frontside, Behemoth, Vader – te dwa ostatnie są lepiej znane zagranicą, niż w naszym kraju), ale o głupim skoku na kasę, jakim jest Feel, powinniśmy wszyscy jak najszybciej zapomnieć. Czego Wam i sobie życzę. Ave!

Ocena: 1+/10

A co do ostatniego braku nowych wpisów – to tylko krótka przerwa spowodowana ewidentnym brakiem czasu. Także no stress, blog nie upadł, niedługo zaczną się pojawiać kolejne, coraz ciekawsze wpisy (kilka mam już zaplanowanych, nad kilkoma zacząłem już pracę, np nad recenzją albumu grupy Feel „Feel”). ;)

Siedzę sobie właśnie przy biurku, popijam kawkę (jakaś dziwna mi wyszła) i zastanawiam się, czy by czegoś na blog nie napisać. W tle leci akurat piosenka „Nothing Remains” Chimairy… Więc pod wpływem chwili postanowiłem zrecenzować album, z którego pochodzi. :)

Że Chimaira jest jednym z moich ulubionych zespołów, żadną tajemnicą nie jest. A poznałem ten zespół właśnie dzięki klipowi „Nothing Remains”, który leciał na jakimś muzycznym kanale w TV. Moją reakcją było krótkie „Rany boskie (!)”. No i się zaczęło…

Album rozpoczyna wcześniej wspomniane, pełne wściekłości i goryczy „Nothing Remains”. Utwór ten napisano dzień po tragicznej śmierci Dimebaga Darrella. Taki opener jest zwykle zwiastunem naprawdę dobrego albumu. I faktycznie, Chimaira nie daje wytchnienia – potężne gitary, świetna perkusja, opętańczy wokal Marka Huntera, wspomagany przez Chrisa Spicuzzę – taka mieszanka jest wprost miażdżąca… Kolejny na albumie jest „Save Ourselves”, rozpoczynający się naprawdę porywającym riffem. Z kolei utwór „Salvation” ma wolniejsze tempo, jest czymś w rodzaju metalowej ballady, ale wcale nie traci przez to na mocy. Jest to jeden z najciekawszych punktów albumu. Na uwagę zasługuje też „Pray For All”, który kończy się niemal „defiladową” partią gitary i perkusji (sic!). Album zamyka mój faworyt – „Lazarus”. W pierwszych sekundach słyszymy dziwne szepty i stłumione okrzyki, nagle wchodzi perkusja, później gitary… Jeszcze chwila i Mark Hunter szaleńczym okrzykiem rozpoczyna najposępniejszą i chyba najcięższą kompozycję na płycie. Nie da się tego opisać słowami, trzeba posłuchać…

Trzeci album w dorobku grupy Chimaira na pewno nie jest łatwo przyswajalny. Ale mimo tego, że jest to propozycja dość ciężkostrawna, nie nuży. Wręcz przeciwnie, krążek zyskuje z każdym przesłuchaniem. Polecam go każdemu wielbicielowi cięższych brzmień.

Ocena: 8+/10

Jako bonus, teledysk „Nothing Remains”. :)

]]> http://rome64ce.wordpress.com/2008/05/01/chimaira-chimaira/feed/ 0 Jezus Chimaira - \ http://rome64ce.wordpress.com/2008/04/27/o-obrazie-uczuc-religijnych-slow-kilka/ http://rome64ce.wordpress.com/2008/04/27/o-obrazie-uczuc-religijnych-slow-kilka/#comments Sun, 27 Apr 2008 11:01:01 +0000 Tomasz Antoni Lerka http://rome64ce.wordpress.com/?p=13 ]]>

Biblia. Pismo Święte. Święta Księga chrześcijan. Jakby to było ją zniszczyć? Zbeszcześcić? Czy czułoby się wtedy radość i euforię, czy raczej smutek, żal? Jak to jest zniszczyć coś, w co wierzą miliony?

Nie zamierzam tego doświadczać. Co się wtedy czuje wie natomiast Nergal, lider zespołu Behemoth, który zrobił to publicznie, w czasie koncertu 13 września w klubie „Ucho”. Nie było to specjalnie efektowne: wyciągnął Biblię, wydarł ze dwie kartki, powiedział „Jebać tę hipokryzję, jebać to gówno”, nazwał kościół katolicki „największą grupą zbrodniczą na świecie”, rzucił Pismem w publiczność, która je spaliła, a zespół kontynuował koncert. I życie toczyłoby się dalej, gdyby nie nasz wspaniały Ogólnopolski Komitet Obrony przed Sektami (serdeczne Bóg zapłać za ratunek, panie Ryszardzie!). Anyway, nie zamierzam Nergala usprawiedliwiać, ani też potępiać – jest dorosły, wie co zrobił. I tutaj dochodzimy do sedna. Do obrazy uczuć religijnych.

Zniszczenie Biblii przez Nergala jest na pewno czymś szokującym dla przeciętnego chrześcijanina (ale to pikuś przy takim Gorgoroth, na którego koncercie na dwóch krzyżach wisiały obnażone prostytutki). Dla Ryszarda Nowaka była to niepowtarzalna okazja, żeby pokazać, że ten jego cały śmieszny Komitet nie jest całkowicie bezwartościowy. Tzw „Czarna Lista Zespołów Satanistycznych” (roar!), którą wszyscy wyśmiali, to – nie ma co kryć – jeden wielki niewypał. Pomijam, że łamie ona niektóre artykuły konstytucji, łamie prawa człowieka i próbuje ograniczyć wolność jednostki. Dlaczego ktoś ma za mnie decydować, czego będę słuchał, co będę wyznawał? Powiedzmy sobie szczerze – ten cały Komitet to banda nierobów, która chce zarobić, a się nie narobić. Równie dobrze można by stworzyć Ogólnopolski Komitet Ochrony przed Kosmicznym Potworem Spaghetti, a efekt jego prac byłby podobny. Z tą małą różnicą, że organizacja Nowaka jest chrześcijańska – a takich organizacji nigdy w Polsce za mało i one zawsze służą dobrej sprawie.

Ale do meritum. Nergal targając Biblię obraził uczucia religijne Nowaka. Nergal w ogóle jest zły, bo gra w deathmetalowym zespole, jest ateistą itede itepe. Ale każdy kij ma dwa końce. Moje uczucia religijne obraża ksiądz, który pod maską świętego, jest perwersyjnym pedofilem, oglądającym się za chłopcami idącymi do Pierwszej Komunii. Moje uczucia religijne obraża staruszka, która słucha owego księdza jak wyroczni, a jej zachowanie na co dzień nijak ma się do dogmatów wiary. Moje uczucia religijne obraża w końcu katolik, który słysząc o czynie Nergala, jest oburzony, a nigdy nie miał Biblii w rękach, nie jest nawet do końca pewny w co i czy w ogóle wierzy. Wymieniać dalej? Przykład wzięty z mojej okolicy: moje uczucia religijne obraża ksiądz – megaloman, który próbuje w małym miasteczku zbudować ogromną katedrę, drugi Kościół Mariacki; który chodząc po kolędzie, informuje zawczasu wiernych, ile mają mu dać w ofierze (sic!); który to ksiądz w okolicach swojej parafii jeździ starą Ładą, a w trochę bardziej odległym mieście ma nowy, luksusowy samochód. Pod latarnią najciemniej? Niestety.

Na koniec wrócę do Nowaka i jego bohaterskiego Komitetu. Nie ubliżając nikomu, ale ten pan jest z zawodu przewodnikiem górskim. Ukończył Studium Turystyczno-Hotelarskie. Czy on aby na pewno jest kompetentny do dyktowania mi, jakiej muzyki mam słuchać, na jakie koncerty mam chodzić? Czy wiecie, że jego Komitet „utożsamia wiele ruchów religijnych i stylów życia z sektami i satanizmem, m.in. wegetarianizm” (cyt. Wikipedia). Boże, uchroń mnie przed fanatykami…

I na koniec mała ciekawostka (cyt. Wikipedia):
„Według informacji tygodnia Przekrój z 2006, Ryszard Nowak oskarżył Jerzego Owsiaka o promowanie satanizmu, ponieważ jego „dłonie są nerwowe i często pokazują znaki charakterystyczne dla wyznawców szatana”. Owsiak w odpowiedzi określił Nowaka „kompletnym idiotą”.”

Trudno się z panem Jurkiem nie zgodzić.

P.S.: Jeszcze tylko mała uwaga – szlag mnie trafia, gdy ktoś nie wie, o czym mówi – więc pamiętajcie, że antychrześcijaństwo to trochę co innego niż satanizm. Zachowywać się antychrześcijańsko może każdy wyznawca innej religii (zdarza się to nawet chrześcijanom), a także ateista (którym jest notabene Nergal, a nie, jak pewnie większość pomyślała, satanistą). Satanistą jest natomiast osoba mająca swój system wartości nieco odstający od chrześcijańskiego (nie ma nic wspólnego ze spożywaniem kotów i niszczeniem nagrobków) etc… Jeśli Was ten temat zainteresuje, to mogę w przyszłości coś o tym napisać. ;)

Stay fucking metal! \m/

Ogłaszam wszem i wobec, że z dniem dzisiejszym rusza blog „Rome 64 C.E.„! Skąd ta nazwa? Już śpieszę z wyjaśnieniami. 64 rok naszej ery to data wielkiego pożaru Rzymu, również wtedy zginęli apostołowie Piotr i Paweł. Oprócz tego, tak nazywa się genialne intro do albumu „The Apostasy” zespołu Behemoth.

O czym będzie/jest blog? Właściwie o wszystkim, co mi przyjdzie na myśl. :D Możecie się więc spodziewać recenzji albumów muzycznych, książek, filmów i gier, tekstów o charakterze filozoficznym/teologicznym/historycznym, lub luźnych przemyśleń i felietonów. Teksty bez  ładu, sensu i składu też mogą się zdarzyć.

Jak często będę pisał? Bądźmy realistami – wpisy będą się pojawiać (plus minus) z częstotliwością jednego na tydzień. Co za dużo, to niezdrowo. ;]

Mam nadzieję, że nie będziecie się tu nudzić. Tymczasem:

Stay fucking metal! \m/